ჯოელ ჩენდლერ ჰარისი ამერიკელი მწერალია. მან მთელი თავისი ცხოვრება ჩრდილოეთ ამერიკის შავკანიანებში გაატარა.ბავშვობისას ჰარისი ხშირად ისმენდა მხიარულ და სასაცილო ზღაპრებს, რომლებიც ამ ადამიანებმა თავიანთი სამშობლოდან – აფრიკიდან ჩამოიტანეს. ამ ზღაპრებს ჯოელს კეთილი შავკანიანი მოხუცი, ბიძია რიმუსი უყვებოდა. ჯოელს ძალიან უყვარდა ალერსიანი მოხუცი და თავის წიგნსაც ამიტომ დაარქვა "ბიძია რიმუსის ზღაპრები".

ბიულერბიუელი ბავშვები პირველად გამოიცა 1947 წელს შვედეთში. ნათარგმნია მინიმუმ 39 ენაზე.მოგვითხრობს ექვს ბავშვზე რომელიც ცხოვრობს პატარა მოშორებულ შვედურ სოფელში პრეინდუსტრიულ დროს.მთხრობელი არის ლიზა - პატარა გოგო, რომელიც გვიყვება მისი ცხოვრების თავგადასავლებს პატარა სოფერ ბილერბიუში სადაც სულ 3 სახლია ჩამწკრივებული და 7 ბავშვია.

"უსახლკარო" ფრანგი მწერლის, ჰექტორ მალოს ყველაზე ცნობილი რომანია. ის ერთ-ერთ საუკეთესო საბავშვო ნაწარმოებადაა მიჩნეული, თუმცა, როგორც ცნობილია, თავად მწერლის მიზანი საბავშვო წიგნის დაწერა არ ყოფილა. 1878 წელს დაწერილმა, პატარა ბიჭის ამაღელვებელმა ისტორიამ, მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის მკითხველის სიყვარული დაიმსახურა. ამ ნაწარმოების მიხედვით რამდენიმე მხატვრული და მულტიპლიკაციური ფილმია გადაღებული.

ინგლისელი მწერალი ჯეიმს გრინვუდი ვიქტორიანული ხანის ლონდონის ღარიბი მუშების ცხოვრების შესწავლით იყო დაინტერესებული და ამის შესახებ მასალებს გაზეთშიც აქვეყნებდა. მწერლის ეს პროფესიული გამოცდილება აისახა რომანში  "პატარა მაწანწალა", რომელიც, სწორედ ლონდონის ღარიბ უბნებში მცხოვრებ ხალხზე, კერძოდ, პატარა ბიჭებზე მოგვითხრობს. ქუჩის ცხოვრების რეალისტური აღწერისა და დინამიური სიუჟეტის გამო "პატარა მაწანწალა" მრავალი თაობის ბავშვების საყვარელი წიგნია.

ავტორები:

კორჩაკი, იანუშ

იანუშ კორჩაკი პოლონელი ებრაელი მწერლის, ჰენრიკ გოლდშმიტის ლიტერატურული ფსევდონიმია. მისი სიცოცხლე და სიკვდილი XX საუკუნის ლეგენდადაა ქცეული. იანუშ კორჩაკის თაოსნობით ვარშავაში აგებულ ობოლთა სახლში მწერალი თავადვე ასწავლიდა ებრაელ ბავშვებს. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წელს, ფაშისტებმა ვარშავა დაიპყრეს და ობოლთა სახლი გეტოში გადაბარგდა, თუმცა მალე მათი "გასახლების" ანუ გაზის კამერებში შეყრის ბრძანება გასცეს... იანუშ კორჩაკი შეიწყალეს, მაგრამ მწერალმა თავისი ბავშვები არ მიატოვა და გაზის კამერაში შეჰყვა...

"მეფე მათიუშ პირველი" მწერლის ყველაზე ვრცელი ნაწარმოებია. ნახევრად რეალური, ნახევრად ზღაპრული, ბავშვებისადმი უდიდესი სიყვარულით სავსე მშვენიერი ამბავი დაუვიწყარ შთაბეჭდილებას ტოვებს მკითხველზე და, როგორც თავად ბავშვობა, ნებისმიერ ასაკში სევდიანი ღიმილით ახსენებს თავს.

რამდენიმე წლის წინათ, ივნისის ერთ მშვენიერ დღეს, კუნძულისაკენ მოაგარაკეების ოჯახი მიემგზავრებოდა: მამა და ოთხი შვილი, გვარად მელკერსონები, სტოკჰოლმის მკვიდრნი. არც ერთი მათგანი არ იყო სალტკროკაზე ნამყოფი და ამიტომაც მოუთმენლად ელოდნენ კუნძულის ნახვას. გაატარეს თუ არა მათ ზაფხული იმ ათასობით სტოკჰოლმელზე უფრო ლამაზად, საინტერესოდ და მხიარულად, რომლებიც შხერებზე ისვენებენ ხოლმე? ძნელი სათქმელია, თუმცა მელკერსონების ოჯახი სწორედ ასე ფიქრობდა.

ინგლისელი მწერლის, ჰენრი რაიდერ ჰაგარდის სათავგადასავლო რომანი ”სოლომონ მეფის საგანძური” აფრიკის საიდუმლოებებით მოცულ მთებში მოხვედრილი ადამიანების საოცარ ამბავს მოგვითხრობს. ამ მთებში თეთრკანიანები სიმდიდრის მოპოვების წყურვილით მიემგზავრებიან. ალმასის საბადო ყველა მოგზაურის ოცნება იყო, მაგრამ ადგილობრივები მტრულად ხვდებოდნენ მათ ქვეყანაში ბრჭყვიალა ქვებისათვის მოსულებს.ალან ქუოტერმანი და მისი მეგობრებიც დაადგნენ სოლომონ მეფის საბადოებისაკენ მიმავალ სახიფათო გზას, თუმცა არა ალმასების პოვნის სურვილით. ისინი დაკარგულ ადამიანებს ეძებდნენ.

‘Out!’ snapped Father Wolf. ‘Out and hunt with thy master. Thou hast done harm enough for one night.’

‘I go,’ said Tabaqui quietly. ‘Ye can hear Shere Khan below in the thickets. I might have saved myself the message.’

Father Wolf listened, and below in the valley that ran down to a little river he heard the dry, angry, snarly, singsong whine of a tiger who has caught nothing and does not care if all the jungle knows it.

‘The fool!’ said Father Wolf. ‘To begin a night’s work with that noise! Does he think that our buck are like his fat Waingunga bullocks?’

‘H’sh. It is neither bullock nor buck he hunts to-night,’ said Mother Wolf. ‘It is Man.’

The whine had changed to a sort of humming purr that seemed to come from every quarter of the compass. It was the noise that bewilders woodcutters and gypsies sleeping in the open, and makes them run sometimes into the very mouth of the tiger.

‘Man!’ said Father Wolf, showing all his white teeth. ‘Faugh! Are there not enough beetles and frogs in the tanks that he must eat Man, and on our ground too!’

The shaft flew straight; the archer fell forward with a cry, and lay on his face upon the ground, his arrows rattling about him from out of his quiver, the gray goose shaft wet with his; heart’s blood. Then, before the others could gather their wits about them, Robin Hood was gone into the depths of the greenwood. Some started after him, but not with much heart, for each feared to suffer the death of his fellow; so presently they all came and lifted the dead man up and bore him away to Nottingham Town.

Meanwhile Robin Hood ran through the greenwood. Gone was all the joy and brightness from everything, for his heart was sick within him, and it was borne in upon his soul that he had slain a man.